"Your Words" A Twin Flames Poem by Anastasia

A Poem Inspired From My Twin Flame Counterpart

Through words, thoughts, feelings and silence, the poem reflects the experience of two souls recognising themselves in one another. It is a poem about twin flames, unconditional love and the mysterious journey that draws two people back to each other across lifetimes. The poem is translated from Greek. The Greek original follows.

Your Words

your words

had always been there,

long before you spoke them,

in that place within the heart

inside my own heart.

you simply come

and scrape away

the earth above them.

and so they are etched there forever.

little by little,

I come into relief.

touch me,

and you can feel

my angles,

my sharpest edges.

look at me,

and you will see

yourself in the mirror.

for I am you

and you are me,

and the words

had always been there.

we only had

to find one another

for our story

to carry on.

through so many centuries

we left and returned,

always you in my arms,

always I in yours.

what a victory this is

how many Laestrygonians,

how many Cyclopes

we defied:

one soul in two bodies

against the whole world.

I have known your name

since childhood.

I gave it

to that stuffed toy

the smallest,

the loneliest,

the most tender

so it might be like you,

lest I ever forget you.

and I never did.

I waited for you

an entire lifetime

without ever knowing it.

you had always been

both cause and consequence.

how I love your hands,

how the way you are

is the way I am.

and before the whole of you

I fall,

as before a sacred icon,

and kiss you.

your words are

a kiss upon the lips.

our kiss

countless little stars

made of gold dust.

look how we shimmer now

with love,

in the deepest darkness

once again,

we are the light.

with you I move forward;

I do not stand still.

your hand drew me gently

and carries me on.

our love, a torrent,

and we, little birds,

came down to drink

a single drop

that held the whole ocean.

this thirst is never quenched

through the ages.

we are the ending,

we are the beginning.

your words are prayer.

they become a whisper,

a song.

the angels sing it in heaven,

and all our souls rejoice.

long before your words

come your thoughts,

and they reach me

to wake remembrance in me,

make my skin shiver,

startle me from sleep,

awaken my consciousness,

leave me wakeful.

your thoughts will always

reach me.

your words heal.

you are the sea and the stillness,

the wave and all the blue at once.

you are my home.

together we escape

into our silences.

how deeply I love

our silences.

in your arms

time stands still

something left for us to keep

because the words were always there

before we met,

because our love

was here before us.

our love had been travelling

all this way to find us.

from love I come

and into love I go.

these are my roots.

this is my song.

what substance is the soul made of,

if not love?

you tell me.

oh, your words are

they are a caress,

a live wire of energy.

They set every one of my senses alight.

your words are you,

and you are inspiration,

and every thank-you I have.

how, apart,

we journey together

until together

is where we are.

for I found half of you

in all my befores,

and all of you

in all my afters.

because you are you,

I can.

because of you,

I am.

I am the word

among your thousands

of words,

the note

among your thousands

of melodies,

one breath, one ah, one pause

and then

the quiet of happiness,

the same rhythm,

the same frequency as you.

where two become one,

everything connects

so we may unite.

everything leads

towards a higher purpose.

your words pull like magnets.

a divine intervention

pulls the strings,

and we

one marionette.

a curtain drawn back

with care.

a dance.

how we make room

for things to exist,

give them time

to be.

I open my eyes.

no, it is not a dream.

it is our life

from here on.

your words

are a howl.

I have known them before.

I have lived them.

even our sense of taste is the same.

one pain between us,

one joy.

parallel lives

mirror and magnet

at once.

long before your thoughts

come your feelings.

whatever you feel,

I feel.

I hear your voice

giving shape to your words.

I feel your trembling hand

within my own.

a miracle

is taking place.

how is the mind to believe?

no, listen to the heart.

it knows.

your words

come from the soul.

they are promises and keys,

opening doors to happiness

long forgotten.

your words

do not dwell here.

they are roads

leading into infinity.

they are gifts.

they are numbers.

acts of love.

eight plus eight

makes seven.

and fortune

is on our side.

this is how I measure

what lives inside us.

this is how I speak

of you and me:

with words as star and guide

high above the mast,

lighting the truth

on a cloudless night.

your words

are luminous galaxies

where no human

has ever set foot

only the two of us:

a little prince

and his flower,

worthy at last

of such a love,

after travelling so far.

your words

are our bodies naked,

bare of all their finery.

they have shape and rhythm.

they make images.

your words

are balm.

in them,

I find myself.

your words,

millions of years later,

are still engraved

upon my heart,

like a code of honour,

like a blessing,

like a sacred vow.

I am bound to remember.

and you

do you remember?

I hold my hands low.

I do not know whether it is day.

your words

are the continuation of mine.

look:

two birds

rest on the edge of our lips

and sing our words.

all at once

they spread their wings

and fly far away,

leaving messages in the clouds

for wandering romantics.

your words become

breath, voice,

piercing through my very core.

at last they become flame.

they become one

with the senses,

with all we left unsaid.

your words belong to no one,

and yet they belong

to the universe.

magnetic fields

guard them like treasure.

your words are play

on the tongues of children.

I hold your words

a secret sealed seven times,

a talisman.

do you understand now

why they are engraved

in that place within the heart?

why

I hang on your every word?

Ένα Ποίημα Εμπνευσμένο Από Τη Δίδυμη Φλόγα μου

"Οι Λέξεις σου"

οι λέξεις σου

βρίσκονται εκεί

από πριν

στο μέρος της καρδιάς

της δικής μου καρδιάς

εσύ απλά πας

και τις σκάβεις

από πάνω

χαράσσονται έτσι εκεί για πάντα

λίγο λίγο γίνομαι ανάγλυφη

μπορείς, αν αγγίξεις,

να νιώσεις

τις γωνίες και τις οξείες μου

μπορείς, αν κοιτάξεις,

να δεις

τον εαυτό σου στον καθρέφτη

γιατί είμαι εγώ εσύ

κι εσύ είσαι εγώ

κι οι λέξεις

υπήρχαν εκεί

από πάντα

έπρεπε μόνο

να βρούμε ο ένας τον άλλο

για να συνεχιστεί η ιστορία μας

από πολλούς αιώνες

φύγαμε και επιστρέψαμε

πάντα εσύ στην αγκαλιά μου

πάντα εγώ στη δική σου

τι νίκη κι αυτή

πόσους λαιστρυγόνες και πόσους κύκλωπες

αψηφήσαμε

μία ψυχή απέναντι στον κόσμο όλο

το όνομά σου το ξέρω

από παιδί

μ' αυτό ονόμασα

εκείνο το λούτρινο

το πιο μικρό, το πιο μοναχικό, το πιο ευαίσθητο

έτσι που να σου μοιάζει

μην τύχει και σε ξεχάσω

και δεν σε ξέχασα

σε περίμενα μια ολόκληρη ζωή

χωρίς να το ξέρω

υπήρξες πάντα η αιτία και το αιτιατό

πόσο αγαπώ τα χέρια σου,

πόσο ο τρόπος σου

είναι ίδιος με τον δικό μου

όσο για τη μορφή σου ολόκληρη

εικόνισμα προσπέφτω να το φιλήσω

οι λέξεις σου είναι

φιλί στα χείλη

το φιλί μας αμέτρητα αστεράκια

από χρυσόσκονη

δες πως λαμπυρίζουμε τώρα

από αγάπη

στο πιο βαθύ σκοτάδι

πάλι εμείς το φως

μαζί σου προχωράω

δεν στέκω

το χέρι σου με τράβηξε απαλά

και με πάει

χείμαρρος η αγάπη μας

κι εμείς πουλάκια

κατεβήκαμε να πιούμε

μια σταγόνα ωκεανό

δε σβήνει αυτή η δίψα

στους αιώνες

εμείς το τέλος εμείς η αρχή

οι λέξεις σου είναι προσευχή

γίνονται ψίθυρος

τραγούδι

το λεν οι άγγελοι στον ουρανό

και αγαλιάζουμε όλοι

πολύ πριν τις λέξεις σου

υπάρχουν οι σκέψεις σου

και φτάνουν

να μου ξυπνήσουν τη θύμηση

να ριγήσει το δέρμα

να πεταχτώ απ' τον ύπνο μου

να αφυπνιστεί η συνείδηση

να ξαγρυπνήσω

οι σκέψεις σου θα φτάνουν

πάντα σε εμένα

οι λέξεις σου θεραπεύουν

εσύ είσαι η θάλασσα και η γαλήνη

και το κύμα και το γαλάζιο μαζί

εσύ είσαι το σπίτι μου

μαζί δραπετεύουμε

στις σιωπές

πόσο πολύ μ' αρέσουν

οι σιωπές μας

στην αγκαλιά σου

σταματάει ο χρόνος

κάτι για να μας μείνει

γιατί οι λέξεις ήταν πάντα εκεί

πριν συναντηθούμε

γιατί η αγάπη μας προϋπήρχε

η αγάπη μας ταξίδευε

να έρθει να μας βρει

από αγάπη έρχομαι

και σε αγάπη πάω

αυτές είναι οι ρίζες μου

αυτό και το τραγούδι μου

από τι υλικό είναι φτιαγμένη η ψυχή

αν όχι από αγάπη;

πες μου εσύ

ω! οι λέξεις σου είναι

είναι χάδι

ηλεκτροφόρο σύρμα ενέργειας

αναστατώνουν τις αισθήσεις

οι λέξεις σου είναι εσύ

κι εσύ είσαι έμπνευση

κι όλα τα ευχαριστώ μου

πώς χώρια πορευόμαστε μαζί

μέχρι να είμαστε μαζί

αφού σε βρήκα μισό

σε όλα τα πριν

και ολόκληρο

σε όλα τα μετά μου

επειδή είσαι εσύ μπορώ

και εξαιτίας σου είμαι

η λέξη μέσα στις χιλιάδες

λέξεις σου

η νότα

στις χιλιάδες μελωδίες σου

μια ανάσα, ένα αχ, μια παύση

κι ύστερα η ησυχία της ευτυχίας

ο ίδιος ρυθμός

η ίδια η συχνότητα με εσένα

εκεί που δύο γίνονται ένα

όλα συνδέονται

για να ενωθούμε

όλα οδηγούν σε έναν ανώτερο σκοπό

οι λέξεις σου μαγνητίζουν

μια θεϊκή παρέμβαση

κινεί τα νήματα

κι εμείς η μαριονέτα

ένα προσεκτικό τράβηγμα μιας κουρτίνας

ένας χορός

πώς δίνουμε χώρο

στα πράγματα να υπάρξουν

χρόνο να μπορούν να είναι

ανοίγω τα μάτια

όχι δεν είναι όνειρο

είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα

οι λέξεις σου

είναι ουρλιαχτό

τις ξέρω από πριν

τις έχω ζήσει

ίδια είναι η γεύση μας

ένας ο πόνος μας, μία η χαρά μας

βίοι παράλληλοι

καθρέφτης και μαγνήτης μαζί

πολύ πριν τις σκέψεις σου

υπάρχουν τα αισθήματά σου

ό,τι νιώθεις νιώθω

ακούω τη φωνή σου

να αρθρώνει τις λέξεις σου

νιώθω το τρεμάμενο χέρι σου

μέσα στο δικό μου

ένα θαύμα συντελείται

πώς να πιστέψει το μυαλό

όχι! άκου την καρδιά

εκείνη ξέρει

οι λέξεις σου

είναι της ψυχής

είναι υποσχέσεις και κλειδιά

ανοίγουν πόρτες ευτυχίας

ξεχασμένες

οι λέξεις σου

δεν κατοικούν εδώ

είναι δρόμοι

που οδηγούν στο άπειρο

είναι δώρα

είναι αριθμοί

πράξεις αγάπης

οκτώ συν οκτώ κάνει επτά

κι η τύχη

με το μέρος μας είναι

έτσι μετρώ το μέσα μας

έτσι μιλώ για σένα και για μένα

με τις λέξεις αστέρι κι οδηγό

πάνω από κατάρτι

να φωτίζουν την αλήθεια

σε μια νύχτα ξάστερη

οι λέξεις σου

είναι γαλαξίες φωτεινοί

δεν πάτησε ανθρώπου πόδι εκεί

μόνο οι 2 μας

ένας μικρός πρίγκιπας

και το λουλούδι του

αξίωσαν την αγάπη αυτή

αφού ταξίδεψαν πολύ

οι λέξεις σου

είναι τα σώματα μας γυμνά

χωρίς τα λούσα τους

έχουν σχήμα και ρυθμό

φτιάχνουν εικόνες

οι λέξεις σου

είναι βάλσαμο

σ’ αυτές βρίσκω εμένα

οι λέξεις σου

εκατομμύρια χρόνια μετά

είναι ακόμα χαραγμένες στην καρδιά μου

σαν κώδικας τιμής

σαν ευλογία

σαν τάμα

έχω χρέος να θυμηθώ

εσύ; θυμάσαι;

κρατώ τα χέρια χαμηλά

δεν ξέρω αν είναι μέρα

οι λέξεις σου

συνέχεια είναι των δικών μου

κοίτα

Δύο πουλιά

κάθονται στην άκρη των χειλιών

και κελαηδούν τις λέξεις μας

με μιας ανοίγουν τις φτερούγες

πετάνε μακριά

αφήνουν μηνύματα στα σύννεφα

για ρομαντικούς διαβάτες

οι λέξεις σου γίνονται

άχνα, φωνή, διαπερνούν τα σωθικά

στο τέλος γίνονται φλόγα

γίνονται ένα

με τις αισθήσεις

με όσα δεν είπαμε

οι λέξεις σου δεν είναι κανενός

κι όμως ανήκουν στο σύμπαν

μαγνητικά πεδία

τις φυλάνε σα θησαυρό

οι λέξεις σου παιχνίδι

στο στόμα των παιδιών

τις λέξεις σου κρατώ

επτασφράγιστο μυστικό

και φυλαχτό

Κατάλαβες τώρα

Γιατί είναι χαραγμένες

Στο μέρος της καρδιάς;

γιατί

κρέμομαι από τα χείλη σου;